Najczęściej zadawane pytania

Zalecamy 300 ppi w docelowym rozmiarze wydruku. Dla formatu 50 × 70 cm oznacza to plik o wymiarach około 5906 × 8268 px.

Najważniejsza jest liczba pikseli w odniesieniu do planowanego formatu wydruku. W przypadku obrazu wyświetlanego na ekranie wartość ppi zapisana w pliku nie określa jego jakości, liczą się przede wszystkim jego wymiary w pikselach.

Preferowany format to TIFF bez kompresji stratnej. Przyjmujemy również pliki JPG zapisane w maksymalnej jakości oraz PNG.

Do produkcji w Gicleo przyjmujemy pliki 8-bitowe. Jeśli pracujesz na 16-bitowym pliku źródłowym, np. po profesjonalnej digitalizacji, zachowaj go jako plik MASTER, a do druku przygotuj osobną wersję 8-bitową.

Plik przygotuj w przestrzeni RGB, najczęściej Adobe RGB (1998) lub sRGB, i pozostaw w nim osadzony profil ICC.

Nie konwertuj pliku do CMYK. Do Gicleo przesyłasz plik RGB, a oprogramowanie RIP po naszej stronie przelicza dane obrazu na kanały atramentowe konkretnej drukarki i podłoża.

Jeśli plik nie ma osadzonego profilu ICC, przed wysłaniem należy przypisać właściwą przestrzeń barwną. W przypadku większości plików bez profilu najbezpieczniejszym wyborem jest sRGB.

Nie. Plik przygotuj bez spadów, w skali 1:1, dokładnie w rozmiarze docelowego wydruku.

Jeśli planujesz podpis, numerację edycji lub pozostawienie białej przestrzeni wokół pracy, uwzględnij ten margines już w docelowym formacie pliku. Najczęściej stosuje się około 1,5 do 3 cm, ale jego szerokość jest decyzją artystyczną.

Ważnych elementów kompozycji nie umieszczaj bezpośrednio przy krawędzi.

To zależy od formatu, rozdzielczości, rodzaju pliku i zastosowanej kompresji.

Dla przykładu nieskompresowany TIFF 8-bit RGB w formacie 50 × 70 cm przy 300 ppi może ważyć około 140 MB.

Sama wielkość pliku nie pozwala jednak ocenić jego jakości. JPG o dużej rozdzielczości może ważyć zaledwie kilka megabajtów. Najważniejsze są wymiary obrazu w pikselach, docelowy format wydruku oraz jakość kompresji.

Sama zmiana wartości ppi lub zwykłe zwiększenie wymiarów obrazu nie odtworzy brakujących detali.

Masz kilka możliwości:

• zmniejszyć format wydruku do rozmiaru odpowiedniego dla posiadanego pliku,
• skorzystać z dostępnej w naszym konfiguratorze optymalizacji AI, która w wybranych przypadkach pozwala uzyskać lepszy rezultat przy powiększeniu,
• ponownie zdigitalizować oryginał w odpowiednio wysokiej rozdzielczości.

Jeśli nie masz pewności, czy plik nadaje się do wybranego formatu, możesz przesłać go do nas do oceny.

Tak. Udostępniamy szablon TIFF przygotowany w 300 ppi, RGB, z osadzonym profilem Adobe RGB (1998).

Pełną instrukcję przygotowania pliku, wraz z przykładami ustawień zapisu, znajdziesz również w Akademii Gicleo.

Giclée to profesjonalny druk pigmentowy stosowany do reprodukcji prac artystycznych i fotografii.

Obraz powstaje poprzez precyzyjne nanoszenie mikroskopijnych kropli atramentu na specjalnie przygotowany papier lub płótno. Profesjonalne systemy wykorzystują wiele atramentów pigmentowych, co pozwala uzyskać szeroki zakres barw, płynne przejścia tonalne i bardzo dobre odwzorowanie detalu.

W połączeniu z odpowiednim papierem, zarządzaniem kolorem i kontrolą całego procesu technologia ta jest powszechnie stosowana do produkcji wystawowych i kolekcjonerskich wydruków Fine Art. Więcej na stronie o druku giclée.

Offset i giclée to dwie różne technologie przeznaczone do innych zastosowań.

Klasyczny druk offsetowy najczęściej wykorzystuje cztery farby procesowe CMYK i raster drukarski. Jest bardzo wydajny i ekonomiczny przy dużych nakładach.

W profesjonalnym druku giclée obraz powstaje bezpośrednio z pliku cyfrowego za pomocą wielu atramentów pigmentowych nanoszonych w postaci mikroskopijnych kropli. Pozwala to uzyskać bardzo płynne przejścia tonalne, szeroki zakres barw i wysoką jakość już od jednej sztuki.

Dlatego giclée szczególnie dobrze sprawdza się w reprodukcjach dzieł sztuki, fotografii Fine Art oraz krótkich i limitowanych edycjach.

Profesjonalne drukarki pigmentowe wykorzystują zwykle od 8 do 12 atramentów, czyli znacznie więcej kanałów niż standardowy czterokolorowy CMYK.

Dodatkowe odcienie, w tym jasne wersje podstawowych kolorów, szarości oraz kolory rozszerzające gamut, pozwalają uzyskać płynniejsze przejścia tonalne, głębsze czernie i szerszy zakres reprodukowanych barw.

Szczególne znaczenie ma to w fotografii, subtelnych gradientach oraz reprodukcjach malarstwa.

W atramencie barwnikowym substancja barwiąca jest rozpuszczona w cieczy. W atramencie pigmentowym kolor tworzą bardzo drobne cząstki pigmentu zawieszone w nośniku.

Nowoczesne atramenty pigmentowe charakteryzują się bardzo wysoką odpornością na działanie światła i dlatego są standardowym wyborem w profesjonalnym druku Fine Art oraz zastosowaniach wymagających wysokiej trwałości.

Trwałość wydruku zależy od całego systemu: atramentu, papieru, sposobu oprawy oraz warunków ekspozycji i przechowywania.

W niezależnych testach profesjonalne systemy pigmentowe osiągają trwałość liczoną w dziesiątkach lat, a niektóre kombinacje papieru i atramentu w określonych warunkach testowych przekraczają 100 lat.

Nie oznacza to jednak, że każdy wydruk giclée automatycznie będzie wyglądał tak samo przez sto lat. Kluczowe znaczenie mają użyte materiały i sposób przechowywania pracy.

Najważniejsze czynniki wpływające na starzenie się wydruku to:

• intensywne światło, szczególnie bezpośrednie światło słoneczne,
• wysoka lub niestabilna wilgotność,
• wysokie temperatury i ich duże wahania,
• zanieczyszczenia środowiskowe,
• kontakt z kwaśnymi lub nieodpowiednimi materiałami oprawy.

Nawet bardzo dobrze wykonany wydruk może szybciej stracić swoje właściwości, jeśli jest stale wystawiony na silne światło słoneczne.

Do oprawy wydruków kolekcjonerskich warto używać materiałów przeznaczonych do archiwizacji, przede wszystkim bezkwasowych passe-partout, podkładów i taśm montażowych.

Szyba lub odpowiednie plexi chronią powierzchnię pracy przed kurzem, przypadkowym kontaktem i częściowo przed wpływem środowiska. W przypadku cennych prac można zastosować przeszklenie z dodatkową ochroną UV.

Płótno naciągnięte na krosno może być eksponowane bez szyby.

Nie. Samo określenie „giclée” nie jest certyfikatem jakości.

Na efekt końcowy wpływają m.in. jakość pliku źródłowego, drukarka i atramenty, rodzaj papieru, zarządzanie kolorem, profilowanie, sposób przygotowania pliku oraz kontrola procesu produkcyjnego.

Dlatego warto patrzeć na cały proces, a nie wyłącznie na nazwę technologii.

W druku Fine Art stosuje się wiele rodzajów papierów różniących się składem, kolorem i charakterem powierzchni.

Najczęściej spotkasz:

• papiery gładkie matowe, które dobrze odwzorowują drobny detal,
• papiery matowe o delikatnej strukturze, np. typu velvet,
• papiery wyraźnie fakturowane, przypominające tradycyjne papiery akwarelowe,
• papiery barytowe i fotograficzne o powierzchni od satynowej do błyszczącej,
• płótna artystyczne przeznaczone do naciągania na krosno.

Nie istnieje jeden papier najlepszy do wszystkich prac. Podłoże powinno być dopasowane do charakteru obrazu i oczekiwanego efektu.

Pełną ofertę znajdziesz w sekcji Papiery i wzorniki.

W profesjonalnym druku Fine Art spotyka się papiery o bardzo różnych gramaturach, najczęściej od około 180 do 350 g/m².

Gramatura wpływa przede wszystkim na sztywność, ciężar i sposób obchodzenia się z papierem. Nie jest natomiast samodzielnym wyznacznikiem jakości ani trwałości.

Lekki, profesjonalny papier może mieć bardzo dobre właściwości archiwalne, podobnie jak ciężkie podłoże bawełniane.

Do fotografii często wybiera się papiery gładkie, barytowe lub fotograficzne.

Papier barytowy pozwala uzyskać głęboką czerń, wysoki kontrast, szeroki zakres tonalny i charakter powierzchni nawiązujący do tradycyjnych papierów fotograficznych.

Do fotografii artystycznej dobrze sprawdzają się również gładkie papiery matowe, szczególnie jeśli zależy nam na spokojniejszym odbiorze obrazu, braku refleksów i bardziej papierowym charakterze pracy.

Ostateczny wybór zależy od konkretnej fotografii.

Reprodukcje malarstwa często dobrze prezentują się na papierach matowych o delikatnej lub wyraźnej fakturze oraz na płótnie.

Struktura podłoża może podkreślić materialność pracy i nawiązywać do charakteru oryginalnej techniki.

Nie jest to jednak reguła. Przy obrazach zawierających bardzo drobne detale lub gładkie przejścia tonalne lepszym wyborem może być papier Fine Art o spokojniejszej powierzchni.

Najpewniejszym sposobem wyboru podłoża jest porównanie wydruku na kilku papierach.

Oba rodzaje papieru mogą być stosowane w wysokiej jakości druku artystycznym.

Papiery typu cotton rag są wykonane z włókien bawełnianych i są szczególnie cenione w edycjach kolekcjonerskich ze względu na charakter powierzchni, trwałość i tradycję wykorzystania w sztuce.

Papiery z wysokiej jakości alfa-celulozy mogą również oferować bardzo dobre właściwości archiwalne i doskonałą jakość obrazu, często przy niższej cenie.

Przy ocenie papieru warto więc patrzeć nie tylko na surowiec, ale również na jego pH, obecność ligniny, zastosowane wybielacze, powłokę oraz deklarowane parametry archiwalne.

Płótno sprawdzi się wtedy, gdy zależy Ci na bardziej malarskim charakterze pracy lub chcesz naciągnąć wydruk na drewniane krosno i eksponować go bez dodatkowego przeszklenia.

Widoczna struktura tkaniny wpływa na odbiór detalu i koloru, dlatego efekt jest inny niż na papierze Fine Art.

Płótno szczególnie dobrze sprawdza się w reprodukcjach malarstwa, dużych formatach oraz pracach przeznaczonych do ekspozycji bez szyby.

W Gicleo korzystamy z wyselekcjonowanych papierów i podłoży m.in. marek Hahnemühle, Canson Infinity, Somerset by St Cuthberts Mill, Epson, Solution oraz mediaJET.

W ofercie mamy zarówno archiwalne papiery bawełniane, jak i wysokiej jakości papiery alfa-celulozowe, fotograficzne, plakatowe oraz płótna artystyczne.

Gicleo należy do międzynarodowego grona Hahnemühle Certified Studios.

Nie ma jednego papieru najlepszego do każdej pracy. Jeśli wybór jest trudny, rekomendujemy wzornik lub próbny wydruk pozwalający porównać rzeczywisty efekt na kilku podłożach.

Monitor emituje światło, natomiast papier je odbija. Już z tego powodu obraz na ekranie i fizyczny wydruk nigdy nie będą identycznym medium.

Dodatkowo każde urządzenie ma własną charakterystykę reprodukcji koloru. Zarządzanie kolorem pozwala ograniczyć te różnice dzięki kontrolowanej przestrzeni barwnej pliku, kalibracji i profilowaniu urządzeń oraz zastosowaniu profili ICC.

Jeżeli monitor jest zbyt jasny, ma niewłaściwy punkt bieli lub nie jest skalibrowany, ocena pliku przed drukiem może być myląca.

Do prawidłowej kalibracji używa się kolorymetru lub spektrofotometru.

Jako punkt wyjścia do pracy z drukiem można przyjąć:

• punkt bieli około 6500 K,
• jasność monitora około 80 do 120 cd/m²,
• gamma 2.2.

Nie są to jednak wartości absolutne. Docelowa jasność monitora powinna być dopasowana również do oświetlenia stanowiska pracy i warunków, w których oceniany jest wydruk.

Kalibrację warto wykonywać regularnie.

Profil ICC to plik opisujący sposób reprodukcji lub interpretacji koloru przez konkretne urządzenie albo określony warunek reprodukcji.

Dzięki profilom system zarządzania kolorem może przeliczać wartości obrazu pomiędzy różnymi przestrzeniami barwnymi i urządzeniami w sposób kontrolowany.

Profile stosuje się m.in. dla monitorów, skanerów, aparatów i systemów drukujących.

Tak. W druku profil wyjściowy przygotowuje się dla konkretnej kombinacji drukarki, atramentów, ustawień druku i papieru.

Ten sam papier użyty na innym modelu drukarki może więc wymagać innego profilu.

To właśnie dlatego w profesjonalnym druku Fine Art nie stosuje się jednego uniwersalnego profilu do wszystkich podłoży.

Soft proof to symulacja wyglądu wydruku na skalibrowanym monitorze.

Program graficzny wykorzystuje profil ICC konkretnego systemu druku i papieru, aby pokazać, jak może zmienić się kolor, nasycenie, kontrast i zakres tonalny po przeniesieniu obrazu z ekranu na fizyczne podłoże.

Soft proof pozwala wcześniej zauważyć problemy i w razie potrzeby przygotować osobną wersję pliku zoptymalizowaną pod wybrany papier.

Każda z tych przestrzeni ma inne zastosowanie.

sRGB jest najbardziej uniwersalną przestrzenią i najbezpieczniejszym wyborem dla internetu oraz prostych workflow.

Adobe RGB (1998) ma szerszy gamut, szczególnie w części zieleni i cyjanów, dlatego jest często wykorzystywany w fotografii i przygotowaniu plików do druku Fine Art.

ProPhoto RGB ma bardzo szeroki gamut i najlepiej sprawdza się w kontrolowanym, 16-bitowym workflow podczas zaawansowanej obróbki.

W Gicleo najczęściej rekomendujemy Adobe RGB (1998) lub sRGB. Najważniejsze jest prawidłowe osadzenie profilu w pliku.

Wybór zależy przede wszystkim od rodzaju i rozmiaru obiektu.

Aparat dobrze sprawdza się przy obrazach na płótnie, dużych pracach, obiektach o wyraźnej fakturze, dziełach oprawionych oraz takich, których nie można bezpiecznie położyć na skanerze.

Skaner jest bardzo dobrym rozwiązaniem dla mniejszych, płaskich prac na papierze, fotografii, rysunków i grafik.

Najważniejszym kryterium zawsze powinno być bezpieczeństwo oryginału oraz możliwość uzyskania powtarzalnego i kontrolowanego obrazu.

Najważniejsza jest stabilność, równomierność i przewidywalna charakterystyka światła.

Przy fotografowaniu prac płaskich często stosuje się dwa jednakowe źródła światła ustawione symetrycznie po obu stronach obiektu, zwykle pod kątem około 45 stopni.

Nie należy mieszać światła dziennego ze sztucznym. Pomieszczenie powinno być możliwie dobrze kontrolowane, a temperatura barwowa źródła światła powinna pozostawać stabilna podczas całej sesji.

Tak. Werniks nie wyklucza digitalizacji i nie trzeba go zdejmować ani czekać, aż praca zostanie odwerniksowana.

Błyszczące partie są jednak jednym z typowych wyzwań w reprodukcji. Werniks, laserunek, farba metaliczna czy grafit odbijają światło i mogą zasłonić fragment obrazu nawet przy równomiernym oświetleniu.

Refleksy ogranicza się na etapie ustawiania stanowiska: zmianą kąta lamp względem pracy, zwiększeniem ich odległości, ustawieniem obiektywu idealnie na wprost powierzchni oraz usunięciem z otoczenia elementów, które mogłyby się w niej odbić. Usuwanie refleksów dopiero w postprodukcji jest znacznie mniej wiarygodne, bo zwykle oznacza dorysowanie fragmentu obrazu.

Najlepiej wykonać zdjęcie jednolitej neutralnej powierzchni testowej w dokładnie takim samym ustawieniu aparatu i lamp jak podczas właściwej digitalizacji.

Następnie można porównać wartości w centrum i przy krawędziach kadru. Pozwala to wykryć nierównomierne oświetlenie oraz spadek jasności.

Jeśli różnice są duże, należy najpierw poprawić ustawienie oświetlenia. Korekcja takiego problemu dopiero w postprodukcji jest znacznie mniej wiarygodna.

Wzornik tworzy mierzalny punkt odniesienia dla koloru, tonów i ekspozycji.

Dzięki niemu nie oceniamy reprodukcji wyłącznie na oko. Pozwala kontrolować balans bieli, powtarzalność koloru pomiędzy kolejnymi ujęciami oraz wykrywać zmiany w ustawieniach stanowiska.

Ujęcie kontrolne warto wykonać na początku sesji oraz po każdej zmianie oświetlenia, aparatu lub parametrów ekspozycji.

W profesjonalnej digitalizacji stosuje się również specjalistyczne targety służące do pomiaru ostrości, szumu, geometrii, równomierności i dokładności koloru.

W profesjonalnej digitalizacji dziedzictwa kulturowego korzysta się z mierzalnych metod kontroli jakości.

Jednym z najważniejszych punktów odniesienia są wytyczne FADGI, które opisują cały proces tworzenia i kontroli cyfrowych reprodukcji oraz parametry jakości obrazu.

Istotnym odniesieniem są również normy z rodziny ISO 19264 dotyczące analizy jakości systemów obrazowania stosowanych w digitalizacji obiektów dziedzictwa kulturowego.

W praktyce wykorzystuje się także podejście określane jako Golden Thread, w którym każdy etap procesu posiada mierzalny punkt odniesienia i może zostać zweryfikowany.

W projektach realizowanych dla muzeów i instytucji kultury pracujemy w oparciu o te wytyczne i metody kontroli jakości.

Plik archiwalny powinien zachowywać maksymalnie dużo informacji pozyskanych podczas digitalizacji.

W praktyce często stosuje się 16-bitowy TIFF z osadzonym profilem ICC i bez kompresji stratnej. Pliki RAW z aparatu warto zachować jako materiał źródłowy.

Czytelna struktura projektu może wyglądać następująco:

• RAW: oryginalne pliki źródłowe,
• MASTER: opracowane pliki archiwalne,
• OUTPUT: wersje przygotowane do konkretnych zastosowań, np. druku, internetu lub publikacji.

Wersji użytkowych nie zapisujemy na pliku MASTER.

Do druku w Gicleo przygotuj z mastera osobną wersję produkcyjną w 8 bitach, w docelowym formacie i zalecanej rozdzielczości 300 ppi.

Tak, ale trzeba rozróżnić wierną digitalizację od późniejszej interpretacji lub rekonstrukcji obrazu.

W archiwalnym pliku MASTER ingerencję należy ograniczyć do działań zgodnych z założonym procesem digitalizacji. Narzędzia AI nie powinny rekonstruować brakujących fragmentów dzieła, usuwać jego naturalnej faktury, spękań, przetarć ani zmieniać kształtu detali.

AI może być natomiast wykorzystywane w osobnych wersjach użytkowych, np. do powiększenia pliku, redukcji szumu lub innych zastosowań produkcyjnych, o ile nie są one przedstawiane jako wierny zapis oryginału.

Wersje rekonstrukcyjne lub interpretacyjne zawsze powinny być zapisane oddzielnie od pliku archiwalnego.

Nie istnieje jedna obowiązująca liczba.

W praktyce spotyka się zarówno bardzo małe edycje liczące kilka lub kilkanaście egzemplarzy, jak i większe nakłady obejmujące 50, 100 czy 250 sztuk.

Mniejszy nakład zwiększa rzadkość pracy, ale nie oznacza automatycznie większej wartości. Na wartość wpływają również pozycja artysty, znaczenie pracy w jego dorobku, jakość wykonania, sposób wydania oraz zainteresowanie kolekcjonerów.

Najważniejsze jest jasne określenie wielkości edycji przed rozpoczęciem jej sprzedaży.

Najczęściej stosuje się zapis ułamkowy. Przykładowo 12/50 oznacza dwunasty egzemplarz z edycji liczącej 50 sztuk.

Jeżeli różne formaty mają osobne edycje, każda z nich powinna mieć własną, jednoznaczną numerację.

Numerację umieszcza się najczęściej na pracy lub towarzyszącym jej certyfikacie autentyczności. Sposób podpisywania i oznaczania edycji powinien być ustalony przed rozpoczęciem sprzedaży i później stosowany konsekwentnie.

AP, czyli Artist’s Proof, oznacza egzemplarz autorski znajdujący się poza główną numeracją edycji.

PP, czyli Printer’s Proof, oznacza egzemplarz drukarski lub próbę drukarską.

Można spotkać również inne oznaczenia, np. HC, EA czy BAT, zależnie od tradycji wydawniczej.

Jeżeli oprócz głównej edycji powstają dodatkowe egzemplarze AP, PP lub inne, ich liczba powinna być określona z góry i jasno komunikowana. Kolekcjoner powinien mieć możliwość ustalenia, ile autoryzowanych egzemplarzy danej pracy istnieje łącznie.

Nie musi być, ale może.

Częstą praktyką jest prowadzenie oddzielnej edycji dla każdego rozmiaru, np.:

• 40 × 50 cm: 100 egzemplarzy,
• 60 × 80 cm: 50 egzemplarzy,
• 100 × 120 cm: 20 egzemplarzy.

Można również stworzyć jedną wspólną edycję obejmującą kilka formatów.

Nie istnieje jedna obowiązująca metoda. Najważniejsze jest jasne określenie zasad przed rozpoczęciem sprzedaży, konsekwentna numeracja oraz pełna informacja dla kolekcjonera.

Certyfikat autentyczności pomaga zidentyfikować pracę i potwierdzić jej pochodzenie oraz przynależność do konkretnej edycji.

Najczęściej zawiera:

• imię i nazwisko artysty,
• tytuł pracy,
• technikę wykonania wydruku,
• rodzaj papieru lub podłoża,
• format,
• numer egzemplarza i wielkość edycji,
• datę druku lub wydania,
• podpis artysty lub wydawcy.

Dodatkowo może zawierać hologram, suchą pieczęć, numer seryjny lub inne zabezpieczenie pozwalające połączyć certyfikat z konkretnym egzemplarzem.

Jeśli praca została sprzedana jako edycja limitowana o określonym nakładzie, tego limitu nie powinno się później zwiększać.

Na przykład deklaracja 50 egzemplarzy oznacza, że kolekcjoner kupuje pracę z założeniem, że w tej konkretnej edycji nie powstanie egzemplarz 51/50.

Zmiana limitu po rozpoczęciu sprzedaży podważa wiarygodność wydania i zaufanie kolekcjonerów.

Jeśli artysta nie chce z góry ograniczać liczby odbitek, lepszym rozwiązaniem jest edycja otwarta, czyli wydanie bez określonego limitu.

Nie trzeba od razu tworzyć dużego katalogu.

Dobrym początkiem może być kilka starannie wybranych prac, np. 6 do 12, połączonych wspólną koncepcją, stylistyką lub historią.

Łatwiej zbudować czytelną kolekcję z ograniczonej liczby dobrze dobranych prac niż z dużego zestawu przypadkowych wzorów.

Kolejne prace i serie można wprowadzać stopniowo wraz z rozwojem sprzedaży, wystawami lub kolejnymi etapami twórczości.

Cena printu nie wynika wyłącznie z kosztu papieru i druku.

W kalkulacji warto uwzględnić:

• koszt produkcji,
• przygotowanie pliku,
• certyfikat i numerację,
• oprawę,
• pakowanie,
• transport,
• prowizje galerii i platform sprzedażowych,
• podatki,
• udział artysty,
• koszty marketingu i sprzedaży,
• marżę pozwalającą rozwijać działalność.

Znaczenie mają również pozycja artysty, wielkość edycji, format oraz znaczenie konkretnej pracy w jego dorobku.

Nasze aktualne stawki produkcyjne znajdziesz w cenniku Gicleo.

Może, ale nie musi.

W przypadku edycji limitowanych stosuje się czasem model progresywny, w którym pierwsze egzemplarze są sprzedawane w niższej cenie, a wraz ze zmniejszaniem się dostępnej puli cena rośnie.

Przykładowo edycję można podzielić na kilka etapów cenowych.

Taki system powinien być jednak przemyślany z wyprzedzeniem i stosowany konsekwentnie. Cena może również pozostać taka sama przez cały okres sprzedaży edycji.

Print-on-demand oznacza, że nie trzeba drukować całego nakładu z wyprzedzeniem.

Gotowy, sprawdzony plik jest przechowywany w archiwum, a kolejny egzemplarz powstaje dopiero po otrzymaniu zamówienia.

Pozwala to ograniczyć magazynowanie gotowych prac i zamrożenie kapitału, a jednocześnie oferować większą liczbę wzorów i formatów.

Warunkiem profesjonalnego modelu print-on-demand jest dobrze przygotowany plik MASTER oraz kontrolowany proces produkcyjny zapewniający powtarzalność kolejnych wydruków.

Tak.

Edycja limitowana określa maksymalną liczbę autoryzowanych egzemplarzy. Nie oznacza, że wszystkie muszą zostać wydrukowane jednocześnie.

Można więc ustalić np. edycję 50 egzemplarzy i wykonywać kolejne sztuki dopiero po ich sprzedaży.

Kluczowe jest prowadzenie dokładnego rejestru numeracji i zakończenie produkcji po osiągnięciu zadeklarowanego limitu. Ważna jest również kontrola procesu druku, aby kolejne egzemplarze zachowywały możliwie dużą spójność.

Klient powinien od razu rozumieć, co dokładnie kupuje.

W opisie warto podać:

• nazwisko artysty,
• tytuł pracy,
• informację, że jest to wydruk lub reprodukcja,
• technikę druku,
• rodzaj papieru lub podłoża,
• format pracy i sposób podawania wymiarów,
• informację o marginesach, jeśli występują,
• wielkość edycji, jeśli jest limitowana,
• sposób numeracji i podpisywania,
• informację o certyfikacie autentyczności,
• informację o oprawie, jeśli jest dostępna.

Jeżeli oferowana praca jest reprodukcją oryginalnego dzieła, powinna być jednoznacznie opisana jako wydruk, a nie jako oryginał.

Przejrzysta informacja zwiększa zaufanie klienta i podkreśla kolekcjonerski charakter dobrze przygotowanej edycji.